VERUND
ÁRA MANNSINS

Að endurnýja orkuna

Orku sumra orkustöðva líkamans eða árunnar, er stundum hægt að missa út, og sést það oft sem annað hvort gufa eða hreinlega skír ljósbjarmi eða ljósgeisli. Það byggist mjög á viljastyrk eða löngun sem liggur að baki útgeislunarinnar, hvernig það birtist. Þar sem er mikill styrkleiki þá gæti sýnst að mikil einbeitingarorka sé í gangi í stuttan tíma, og slík orkueyðsla skilur viðkomandi manneskju eftir örmagna. Við slíka aðstæður verður hún kannski svo neikvæð að einhvers konar innsog verður til, og hún hefur tilhneigingu til þess að soga sér orku frá þeim sem eru umhverfis hana eða hverri þeirr orkuuppsprettu sem nálægt er að finna. Í þessu samhengi er því rétt að minnast á eina aðferð sem sú manneskja, sem verður fyrir slíkri tímabundinni orkueyðslu, getur notfært sér til þess að hlaða “ljósvakarafhlöðurnar” aftur með skjótum hætti. Lífskraftur einskorðast að sjálfsögðu alls ekki við dýrin og mannkynið eingöngu, en það gera ekki allir sér grein fyrir því að það sem telst til jurtaríkisins dregur ekki aðeins að sér ljósvakaorku heldur er það líka umlukið einfaldri áru slíkrar orku, sem er nokkurs konar umframbirgðir þess sem það nauðsynlega þarf. Gæði þessarar orku er afar mismunandi, en sumt af henni blandast þó mjög vel hinni sérstöku orku mannsins, og það er hægt fyrir hvern þann sem tapað hefur einhverju af þessari lífsorku sinni að endurhlaða sig af þessari orku með einfaldri aðferð. Bestu trén til þessara hluta eru fura og þinur, en eik, beyki og eplatré eru næstbest. Álmviðinn er best að forðast, a.m.k. hvað orkusvið hans varðar, því burtséð frá því að hann hefur þann leiða sið að fella greinar sína fyrirvaralaust, þá virðist orkusvið hans á einhvern hátt vera frekar neikvætt fyrir mannfólkið. En við skulum ímynda okkur að þú hafir fundið heppilegt furutré til þess að endurhlaða orku þína. Þú skalt setjast á jörðina og þrýsta bakinu vel upp að trjábolnum. Þar sem jörðin er oft rök á skógarbotnum, þá er rétt að benda þér á að hafa með þér góða, vatnshelda mottu, og skiptir ekki máli hvort hún er úr gúmmíi, froðuplasti eða hvaða efni öðru, svo lengi sem hún heldur þér frá raka jarðvegsins. Það hefur nefnilega margs konar vitleysa verið á lofti um þetta atriði. Sumt fólk er haldið þeirri ranghugmynd að allt sem gert er úr gúmmíi eða plasti, muni einangra frá orku ljósvakans. Það er ekki rétt, eins og oft hefur verið sýnt fram á. Fólk sem leitar vatns með spákvistum og trúði því að gúmmí gæti virkað sem einangrun fyrir orkustreymi þeirra, varð reyndar fyrir því, en það leitarfólk sem trúði því ekki, gat hindrunarlaust leitað vatns þó það væri íklætt skófatnaði úr gúmmíi. Þessi hjátrú hefur sennilega komið til vegna þess að gúmmí er góður einangrari fyrir rafmagni og margir telja lífsorkuna eins og rafmagn í eðli sínu. Það er hún auðvitað, en á allt annan hátt, og venjulegt gúmmí einangrar hana ekki eða truflar starfsemi hennar á nokkurn hátt, nema því aðeins að viðkomandi aðili haldi að það hafi þannig áhrif. Þegar þú hefur komið þér þægilega fyrir með bakið þétt upp við trjábolinn, þá kemur þú þér í visst hugarástand, eða öllu heldur hugar- og tilfinningaástand, því á þessu sviði eru tilfinningar mikilvægar, vegna þess að þú “hugsar” þig ekki inn í áru trésins, þú “finnur” þig inn í hana, sem er allt annað mál, og ekki auðvelt fyrir alla. Þetta er ástúðleg tilfinning til þessa einfalda lífsforms sem maður getur hugsað sér sem “anda trésins”. Tilfinning, en ekki skýr mynd í huganum, og er gott hjálpartæki til þess að sjá fyrir sér sem skýrast hvaða það tákn sem við teljum best hæfa grundvallar eðli trésins. Ef svo vill til að þú sért skyggn þá gæti vel farið svo að þú sæir augnabliksmynd þeirrar lífveru sem tréð er efnis- og sýnileg birting fyrir. Og síðan, án áreynslu, en alveg afslappað, í þessari ástúðlegu tilraun við hina lifandi veru, hið raunverulega tré, þá hvílistu einfaldlega og leyfir orkunni sem frá því streymir að blandast þinni orku. Slík seta í fimmtán mínútur eða jafnvel minna, getur gert mikið gagn varðandi endurhleðslu orku þinnar. Þeir sem hafa prófað þetta, telja sig hafa vissu fyrir því að það gagnist virkilega. En athugaðu að lykillinn að því að nálgast þetta er tilfinningin frekar en hugsunin. Þetta hefur meira að segja gagnast þeim sem höfðu enga trú á slíku fyrirbæri eða möguleika á þannig orkutilfærslu, og taldi svona lagað getgátur einar. Þér er frjálst að hafa þá skoðun líka, ef þú vilt, en ekki er ólíklegt að þú komist fljótlega að raun um að meira kunni að vera til í þessu en “bara” einhverjar einfaldar getgátur.